Η ιδέα: Ήθελα να αποτυπώσω ανθρώπινα συναισθήματα καδράροντας πολύ κοντινά πρόσωπα. Αναλόγως πως τοποθετούνται οι πίνακες αυτοί μεταξύ τους είναι σα να δημιουργείται κάθε φορά μια άλλη ιστορία μεταξύ των ηρώων άρα ένας διάλογος στον τοίχο που μεταφράζεται κάθε φορά διαφορετικά όχι μόνο από την θέση που βρίσκονται, αλλά και από το ίδιο το άτομο που τα κοιτάει (ανάλογα και με την δική του ψυχολογική διάθεση). Παράδειγμα: H γυναίκα που κοιτάει ψηλά, αν βρίσκεται μόνη της θα μπορούσε να μοιάζει σα να προσεύχεται. Αν τοποθετήσουμε των άντρα δίπλα της που την κοιτάει θα μπορούσε να δείχνει αποδοκιμασία ως προς τον άντρα. Αν τοποθετήσουμε το μωρό πάνω από αυτόν τον πίνακα, τότε αυτή βγάζει φροντίδα, προσοχή και αγάπη για το παιδί.